فراموش کردن زندگی روحی و معنوی

هفت اشتباه بزرگ پدران و مادران در تعلیم و تربیت کودکان، اشتباه چهارم

فراموش کردن زندگی روحی و معنوی

اشتباه چهارم: فراموش کردن زندگی روحی و معنوی

در سه بخش گذشته، در مورد سه اشتباه مهم پدران و مادران در تربیت فرزندان صحبت شد.

اشتباه اول: بر آورده کردن تمام خواسته های فرزندان

اشتباه دوم: قرار دادن زندگی زناشویی در اولویت دوم

اشتباه سوم: فعالیت های فوق برنامه فرزندان

اکنون به اشتباه چهارم یعنی فراموش کردن زندگی روحی و معنوی می پردازیم.
یکی از بهترین و موثرترین راه های مبارزه با فشار های زندگی، برخوردار بودن از معنویت و روحانیت واقعی در زندگی است. البته این به این معنا نیست که افراد بالای یک کوه بلند بروند و به آسمان خیره شوند یا به فکر فرو بروند و خود را از زندگی روزمره فارغ کنند، گرچه هر کدام از این فعالیت ها هم می تواند کمک زیادی در روحانیت و معنویت هر فردی داشته باشد.

روحانیت و معنویت اصیل این است که افراد به قدرتی ماوراء قدرت خود و ارکانی بالا تر از نگرانی های روزانه خود، اعتقاد داشته باشند. به بزرگی و زیبایی های طبیعت اطراف خود اذعان کنند، آن ها را تحسین کنند و از تمام مواهب دنیا لذت ببرند.

یکی دیگر از ارکان روحانیت و معنویت واقعی، کیفیتی است که ما در نحوه انجام کارمان به کار می بریم. مهم نیست که ما چه کاره هستیم و چه شغلی داریم. اگر کارمان حتی ظرفشویی است باید سعی کنیم که در همین کار نیز بهترین باشیم. آن وقت است که ما وظیفه معنوی خود را انجام داده ایم.

باید ایمان داشته باشیم که هر کاری ولو ظرفشویی، به  چرخاندن چرخ فلک دنیا کمک می کند. کار ظرفشویی همان اندازه در تصوییر بزرگ تر جهانی می تواند اهمیت داشته باشد که کار یک پزشک و یک عالم. هر کسی سهم خود را برای چرخش دور جهان به نحوی انجام می دهد.

مهم این است که با انجام دادن بهترین ها در همان کار، به رضایت معنوی و روحانیت واقعی دست پیدا کنیم.

بسیاری از خوبی ها و بدی های زندگی ما رابطه مستقیم با نوع برداشت و نگاهی که به مسایل می اندازیم پیدا می کند.

اهمیت معنوی بودن پدر و مادر و اهمیت داشتن معنویت در زندگی خانوادگی، درسی است که فرزندان می آموزند. در دوران کودکی و بزرگی فرزندان، رفتار پدر و مادر، سرمشق زندگی و اعمال فرزندان می شود و چه چیزی بهتر و بالاتر از این که چنین میراثی را از والدین خود به ارث ببرند.

بنابر این نه تنها از هر راه و روش ممکن باید معنویت را در زندگی شخصی و خانوادگی به وجود آوریم بلکه اگر قبلا وجود داشته و به دلایلی کمرنگ شده و یا از بین رفته، مجددا این اصل مهم را جایگزین افکار، گفتار و کردار هایی کنیم که باعث فراموش کردن زندگی روحی و معنوی می شوند.

چه باید کرد؟
۱- متواضع و فروتن باشیم.
اذعان کنیم که قدرت کامل و مستقلی از آن چه که در اطرافمان می گذرد نیستیم، به علاوه از ابراز این عقیده که قدرت ماوراءالطبیعه ای بالاتر از قدرت ما دست اندر کار است خجالت نکشیم و این احساس را به فرزندانمان ندهیم که داشتن اعتقاداتی که به معنوی شدن ما کمک می کند باعث سرافکندگی است.
جرات ابراز باور های شخصی، درس بزرگ دیگری به فرزندان خواهد بود که آن ها هم یاد بگیرند چگونه در اعتقادات خود راسخ باشند و از ابراز و انجام آن ها نترسند.
۲- به دیگران اطمینان و اعتماد داشته باشیم.
دنیای ماشینی عصر جدید،در اثر عوامل مختلف، انسان ها را نسبت به یکدیگر بی اعتماد کرده است. در حالی که به انسان های اطرافمان اطمینان نداریم، مجبور هستیم که هر روز در کنار آن هابنشینیم، کار کنیم، درس بخوانیم و همسفر شویم. اگر باور داشته باشیم که دنیا جای بدی است، آدم ها بد هستند و غیر قابل اعتماد، آن وقت زندگی برای ما و فرزندانمان زندانی می شود که حس می کنیم از آن رهایی نداریم.
در نتیجه باید به خود بقبولانیم که اکثر افراد جهان، آدم های خوب و قابل اطمینانی هستند، ولی در هر طایفه ای ممکن است در کنار خوب ها چند بد نیز پیدا شود. پس باید سعی کنیم که تخم عدم اطمینان، ترس، کینه و نفرت را در فرزندانمان پرورش ندهیم.
فراموش کردن زندگی روحی و معنوی
۳- وقت پیدا کردن یا به وجود آوردن وقت.
در این دنیایی که ما زندگی می کنیم و در عصر جدید هر کدام از ما ممکن است چند کار را با هم انجام دهیم و نقش های مختلفی را بازی کنیم. ممکن است ساعت ها از وقت ما به هنگام سر کار رفتن و در بازگشت از محل کار در ترافیک به هدر برود.
بسیاری از این اتلاف وقت و گرفتاری ها را این گونه توجیه می کنیم که باید زیاد کار کنیم تا از عهده زندگیمان برآییم.
اماباید کمی از گرفتاری های غیر ضروری خود بکاهیم و وقتی را برای رسیدن به کار های مهم زندگی مثل رسیدگی به روح و روان و معنویت قرار دهیم.
کودکانی که پدران و مادران وارسته و معنوی دارند، افراد بزرگی از آب در می آیند که کار های غیر مادی را به اندازه کار های دنیوی سرمشق قرار داده و به آن عمل می کنند.

 

۴- به دیگران کمک کردن و از آن ها کمک خواستن.
۵- سختی کشیدن و سعی و تلاش در زندگی
۶- خود را از بقیه اجتماع جدا ندانستن
۷– کنار آمدن با آن چه که هستیم و فکر و احساس می کنیم.
فراموش کردن زندگی روحی و معنوی
۸– محسنات کمتر داشتن و آهسته تر رفتن.
بسیاری از ما با داشتن این تصور که بیشتر و سریع تر زندگی کردن خوب است، بسیاری از زیبایی های زندگی را در این تکاپو از دست می دهیم. در نتیجه ار آن چه که الان داریم لذت نمی بریم چون بقیه چیز هایی  که می خواهیم را هنوز به دست نیاورده ایم. این احساس دایم کمبود داشتن، قدر و منزلت نعمت های موجود را از ما می گیرد.
در اثر کمی وقت یا عادت کردن به این که همه کار ها را با عجله و شتاب انجام دهیم، آرامش و ارتباطات اجتماعی را از دست می دهیم.
آیا واقعا داشتن پول بیشتر و سزیع انجام دادن کار ها یک عیب است یا حسن؟
به فرزندانمان باید یاد بدهیم که کمتر داشتن بعضی چیز ها و در عوض وقت صرف کردن برای بعضی کار های مهم دیگر، در مجموع سلامت روح و روان آن ها را بهتر و بیشتر تامین می کند.

۹- صداقت داشتن با دنیا و افراد دور و برتان تا بتوانند شمای اصلی را ببینند.

 

 

 

منبع منبع: کتاب "هفت اشتباه بزرگ پدران و مادران در تعلیم و تربیت فرزندان" نوشته دکتر لیلا هاشمی

نظرات بسته شده است.